เรื่องเล่าของน้องสมุด....
posted on 28 Jul 2007 14:14 by apple666ฉันเล่าเรื่องไม่เก่งหรอกนะ นี่ก็เป็นวันที่สามแล้วมั้งที่ฉันที่ต้องมาอยู่ในสถานที่แห่งนี้ ... ในสภาพแบบนี้ ซึ่งตอนแรกฉันไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจล่วงหน้ามาก่อนเลย
แล้วฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ความรักและเห็นใจ จะเกิดขึ้นได้ โดยไม่รู้จักกันมาก่อน....
เรื่องมันก็มีอยู่ว่า......
........ที่หน้าห้องสมุด ในค่ำวันนั้นฉันไม่สบายตัวเอาเสียเลย เมื่อตอนเย็นฉันปวดและเจ็บที่คอมากๆ ไอ้เจ้าน้ำเหนียวๆ นี่ก็ไหลเลอะเทอะเต็มพื้นไปหมด ฉันทั้งเจ็บทั้งอาย แต่ก็ต้องทน
ฉันหลับไปงีบหนึ่ง แล้วแนก็ตื่นขึ้นมา ฉันไม่แทบจำไม่ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ในวันนั้น ฉันงุนงง ปวดหนึบที่ต้นคอ และตาข้างซ้ายอย่างรุนแรง
ฉันรู้แต่ว่าไอ้น้ำเหนียวๆ ที่มันไหลออกมาเนี่ย มันทำให้ฉันปวดทุกครั้งที่ขยับตัว และฉันทั้งปวดและคันตลอดเวลา
ตอนนั้นฉันจำได้ว่าพวกนั้น 4-5 คนมายืนรุมดูฉันอยู่ แม้ว่าฉันจะพยายามขยับตัว พวกนั้นก็รั้งฉันเอาไว้ ไม่ยอมให้ฉันไป
พวกนั้นตกลงอะไรกันไม่รู้ครู่ใหญ่ แล้วพวกผู้ชายทั้งสองคนก็เดินไป มีผู้หญิงยืนเฝ้าฉันอยู่
ฉันได้โอกาสตอนที่พวกนั้นเผลอ รีบจ้ำออกไปจากตรงนั้นทันที แล้วฉันก็ไปหลบอยู่ในที่ซ่อนตัวของฉัน พวกนั้นคงหาฉันไม่เจอแน่ๆ
นานพอสมควร
ฉันรู้สึกตัวอีกครั้งนึงเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเดินใกล้เข้ามา ...ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ....
แล้วหยุดกึกอยู่ข้างๆ ที่ซ่อนตัวของฉัน
ไอ้เจ้านั่นมันต้องการอะไรของมันนะ ฉันเจ็บตัวออกขนาดนี้ ไม่มีอารมณ์จะเล่นจะหยอกกับใครหรอกนะ ไม่เข้าใจอะไรเลยหรือไง เจ้าพวกนี้เนี่ย นี่ถ้าใครมาทำให้ฉันหงุดหงิดขนาดนี้ตอนที่ชั้นสบายดีนะ จะงับให้จมเขี้ยวเลย คอยดูสิ
แต่ตอนนี้ ฉันไม่มีแม้เรี่ยวแรงที่จะตะโกนไล่ให้เจ้านี่ไปให้พ้นๆ เสียด้วยซ้ำ...
ฉันจึงรวบรวมเฮือกสุดท้ายของฉันเดินเลี่ยงออกมา เพราะฉันไม่ค่อยไว้ใจพวกนี้นักหรอก บ้างก็ใจดี บ้างก็ใจร้าย ฉันไม่อยากเดาใจพวกมันเลยจริงๆ
ไอ้เจ้านั่นเดินต้อนฉันมาเรื่อยๆ โอ๊ยฉันไม่ไหวแล้วนะ ฉันร้องออกมาดังๆ เพราะเจ้าหมอนั่นยังเดินต้อนฉันไม่เลิก แถมพวกผู้หญิงยังยืนล้อมหน้าล้อมหลังเต็มไปหมด
พอฉันเผลอ เจ้าหมอนั่นก็ล็อกตัวฉันไว้ ฉันพยายามดิ้นสุดแรงเกิด แต่ไม่มีผลอะไรเลย เพราะทุกครั้งที่ฉันพยายามขยับตัว ก็จะต้องเจ็บที่คอและตาทุกครั้ง
ตอนนั้นสติฉันแทบขาด แทบไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย หูอื้อตาพร่าไปหมด....
รู้สึกตัวอีกที ก็มีเจ้าพวกนั้นห้อมล้อมเต็มไปหมด
......................................................................................................................
ฉันพยายามร้องออกมาแต่ก็ทำไม่ได้ เพราะพวกนั้นเอาเชือกมัดปากฉันไว้
พวกนั้นโกนเอาขนที่คอของฉันออก แล้วก็กดที่คอของฉัน ฉันทั้งเจ็บทั้งปวด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เลย....
..............................
แล้วพวกนั้นก็เอาขนที่ตาของฉันออก ฉันทนความเจ็บไม่ไหว จนต้องกรีดร้องออกมา
ตามด้วยการกดที่แผลที่คอของฉัน.... แล้วก็เอาน้ำใสๆ ฉีดเข้าไปในแผลแล้วกดออกมา ทำแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แล้วมันก็มาวุ่นวายกับตาของฉันอีกครั้ง ตอนนี้ฉันไม่มีแรงจะสู้พวกมันอีกแล้ว
แล้วพวกนั้นก็เอาเจ้าที่อยู่ในกระปุกใส่ในหลอด และฉีดเข้าไปในแผลของฉัน
ฉันเจ็บและแสบที่แผลจนไม่มีแรงจะร้องและขยับตัวอีกแล้ว
พวกนั้นเข็นฉันมาที่ห้องใหม่ ในนั้นมีห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ และข้างในนั้นมีพวกเดียวกันกับฉันที่อาการไม่ค่อยดีนักนอนอยู่เต็มไปหมด....
แล้วผู้หญิงคนนั้นซึ่งเป็นคนเดียวกันกับคนที่เดินมาหาฉันคนแรก ตอนที่ฉันเลียแผลอยู่ก็เดินเข้ามาลูบหัวฉัน และเรียกฉันว่า "สมุด..." ซึ่งฉันไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงเรียกฉันอย่างนั้น แต่ก็ช่างเขาเถอะ ไม่อยากคิดอะไรมากไปกว่านี้แล้ว
ฉันไม่รู้หรอก ว่าเค้าพูดอะไรบ้าง แต่ฉันรู้สึกดีเหลือเกิน...
รู้สึกว่ามือถึงความอบอุ่นและความห่วงใย จนฉันแทบจะลืมความเจ็บปวดไปเลย...
พวกนั้นยืนมองดูฉันอยู่สักพักใหญ่ๆ แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจฟังหรอก ว่าเค้าคุยอะไรกัน แล้วพวกนั้นก็กลับไป
" ...นี่จะทิ้งให้ฉันอยู่ที่นี่อย่างนั้นเหรอ? "
"...เราจะได้กลับออกไปเจอเพื่อนๆ พี่ๆ อีกมั้ยน๊า..."
คำถามผุดขึ้นในใจของฉัน
นานไป...ความง่วงก็คืบคลานเข้ามา และฉันหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้.....
ตื่นมาฉันพบว่ามีคนมาเปิดห้องของฉันและยื่นถ้วยใส่อะไรก็ไม่รู้มาให้ มันเหมือนจะกินได้
แต่พอลองชิมดู ฉันว่า มันไม่อร่อยเหมือนกับอาหาร หรือขนมที่ฉันเคยได้รับจากพวกที่ใจดี หยิบยื่นให้ฉันเลย
"...ปล่อยให้มันบูดอยู่นั่นเลยดีกว่า"
ฉันคิด แล้วก็นอนหลับไป
บ่ายแก่ๆ
ฉันได้ยินเสียงที่คุ้นหู กับกลิ่นที่คุ้นเคย
แต่ทำไมนะ หัวใจฉันกลับเต้นรัวอย่างนี้
พอพวกนั้นเดินเข้ามาในห้องใหญ่ ฉันก็อดดีใจไม่ได้ แต่ฉันก็ไม่มีแรงพอที่จะยิ้มทักทายหรอกนะ
แปลกนะ วันนี้เหมือนกับฉันเริ่มเข้าใจที่พวกนั้นคุยกัน และที่แปลกไปกว่านั้น คือพวกนั้นตกใจที่ฉันไม่ได้แตะต้องไอ้เจ้าของแหยะ ๆในถ้วยนั้นเลย
เจ้าผู้ชายกับผู้หญิงคนเมื่อวานพยายามคะยั้นคะยอให้ฉันเอาของในถ้วยเข้าปาก
จนฉันอดรำคาญไม่ได้ "กินก็กินวะ..." โมโหแล้วนะ
"แต่ก็อร่อยดีแฮะ"
.....
"เก่งมากสมุด..."
"ดีมากสมุด..."
"คิดถึงพวกเรามั้ย..."
"เดี๋ยวก็หายแล้วนะ..."
แปลกจัง วันนี้ เหมือนฉันจะรู้เรื่องที่เค้าพูดนะ ....
วันนี้เค้าก็ยังเรียกฉันว่าสมุดเหมือนเดิม... แต่ความรู้สึกของฉัน ฉันเริ่มรู้สึกดีกับคำๆ นี้แล้วสิ
รู้สึกดีกว่าการที่ถูกเรียกว่า "ด่าง" หรือ "อีด่าง" ด้วยซ้ำ
แต่สักพักพวกนั้นก็จากไป...
ฉันเริ่มเหงาแล้วสิ......
วันถัดมา รู้ตัวอีกที ก็อีตาคนที่เอาถ้วยมาให้เมื่อวานก็เข้ามาอีกครั้ง พร้อมกะอะไรขาวๆ ใหญ่ๆ แล้วก็เอามาครอบหัวชั้น เพื่อนๆ ห้องข้างๆ บอกฉันว่า
"ว่าแล้วไง ว่าเธอต้องโดนแบบนี้"
อีตาฝรั่งอ้วนนั่นเอง ที่เป็นคนแซวฉัน
..... แล้วฉันก็ตกอยู่ในสภาพแบบนี้แหละ
"นี่ถ้าพวกนั้นเห็นฉันในสภาพแบบนี้ พวกนั้นจะคิดยังไงหนอ..... "
ฉันรำพึง..... แล้ววันนี้พวกเค้าจะมาไหมนะ...
ฉันยังเฝ้ารอพวกเค้าอยู่เสมอนะ
ฉันเฝ้ามองไปข้างนอกตลอดเวลา แดดยามบ่ายมันช่างสวยงามเหลือเกิน....
...............................
ฉันเฝ้ารอฟังทุกเสียงฝีเท้า
ทุกกลิ่นที่ล่องลอยมาตามลม....
หนังตาฉันเริ่มหนักขึ้น หนักขึ้น แล้วมันก็มืดลง มืดลงทุกที
จนฉันหลับไป.........
.........................................................................................................................................
แล้วก็ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ
#1 By CHAN on 2007-07-28 14:29