ถึงเพื่อนคนหนึ่ง......ที่ไม่ค่อยได้คุยกันแสนนาน
posted on 18 Jul 2007 08:38 by apple666 in MY
วันนี้ไปนั่งอ่านสเปซของเพื่อนย้อนหลัง...
เป็นเพื่อนที่รู้จักกันมา....ย่างเข้าปีที่หกละ
มีบางครั้งที่หายไป...ตามบทบาท และหน้าที่
ของแต่ละคน(เราคนเดียวหรือเปล่า)
ตอนนี้เพื่อนเรากะลังสับสน หรือความจริงอาจไม่สับสนหรอกเราว่า...
เพราะอย่างน้อยเค้าก็รู้ว่าเค้าเองสับสน ไม่เหมือนกันกับเรา
ที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราสับสน
เพื่อนเราเขียนเกี่ยวกับความฝัน
และความสุขที่ได้ฝัน
ในขณะที่เราเอง...ไม่ค่อยได้ฝัน ไม่มีเวลาฝัน หลับตาลงก็เห็นแต่ความว่างเปล่า...
สีดำ มืดไปหมด (เหมือนพื้นหลังสเปซนี่แหละ)
ก็เลยอ่านด้วยความอิจฉานิดๆ ทั้งๆที่เจ้าตัวอาจจะคิดว่า กรูมันน่าอิจฉาตรงไหน
แล้วไปเมนต์ตอบว่า
"........
ฝัน....
ก็คือฝัน
ความจริง...
ก็คือความจริง
แต่หลายคน....
สร้างความจริงจากความฝัน
และหลายคน...
พยายามทำฝันให้เป็นจริง
ชั้นว่าแกโชคดีนะ
ที่มีความสุขได้กับความฝัน
มันคงเหงาไม่น้อยแหละ ที่นอนโดยไ่ม่มีความฝัน
ทั้งๆที่ความจริง มันไม่ต่างจากฝันร้าย....
ทุกคนในโลก ไม่ว่าจะมีความสุข ความสบายขนาดไหน
มันก็ไม่ต่างกันนักหรอก เวลานอนลงไป
ก็ใช้พื้นที่ไม่เกินสองตารางเมตร
แล้วก็ล่องลอยไป ในที่ที่ตัวเองต้องการ
ในความฝัน
มีคนว่าไว้ว่า มันก็เหมือนกับชีวิตหลังความตาย
ชั้นยินดีด้วย ถ้าในฝันแกมีความสุข
นั่นก็หมายถึงว่า...
ในจิตใจแก คิดแต่เรื่องดีๆ
ถึงได้ฝันแต่เรื่องดีๆ (สิ่งเหล่านั้นกะลังรอแกอยู่นะ...)
ไม่เหมือนกับชั้น...
แทบไม่ฝันเห็นห่าเหวอะไรเลย
งั้นก็แสดงว่า..ชีวิตหลังความตายชั้น
คงมีแต่สีดำ...และความว่างเปล่า
......"
เราหมายถึงอย่างนั้นจริงๆ
เราอยากให้เพื่อนเราคนนี้รู้ว่าเราเป็นห่วงมันนะ
แล้วก็อยากจะบอกมันว่า
"........
ถึงแม้ว่ามีช่วงนึง
เราจะหายไปจากชีวิตกันและกัน
แต่ก็อยากให้เมิงรู้นะเฟ้ย
ว่าสำหรับกรูอ่ะ
เมิงมีชีวิต ... มีตัวตน และกะลังโลดแล่นอยู่ที่ใดที่หนึ่งในโลกเน่าๆ ใบนี้
ชั้นขอโทษ ... ที่ปล่อยให้แก ล้ม ลุก คลุก คลาน โดยที่ชั้นไม่เคยรับรู้เลย
ชั้นพอใจและรับรู้ที่ว่าแกเอนท์ติด ... ในที่ที่แกควรอยู่ ... แต่แกไม่อยากอยู่
และชั้นก็คิดไปเองฝ่ายเดียวว่าแกอ่ะ...
คงยืนได้ด้วยลำแข้งลำขา ของตัวแกเองแล้ว.....
ไม่รู้เหมือนกันนะ ว่าแกตัดชั้นออกจากระบบเพื่อนหรือยัง....
แต่วันนี้ชั้นก็ดีใจกะแกด้วย..ที่แกกะลังพยายามยืนด้วยขาของแกเองอยู่
ถึงแม้ว่าแกจะล้มมาจนเข่าถลอกหลายทีแล้ว
ถึงแม้แกจะเดินตีนเปล่าในที่ที่แกยังสับสนอยู่ว่ามันต้องไปทางไหน ต้องเลี้ยวตรงไหน
แ่ต่ชั้นว่านี่แหละ.. แกกะลังทำในสิ่งที่หลายๆคนไม่ได้ทำ
ถึงแกจะล้มไปมากกว่านี้ ถึงแกจะต้องกลิ้งลงบนพื้นโลกอันแสนวุ่นวายไปมากกว่านี้
ชั้นก็อยากจะให้แกกลิ้งไปข้างหน้า หรือไม่ก็คลานศอกไปข้างหน้า
ประชดโลกแม่งไปเลย
ว่าอีคนที่เดินด้วยตีนเปล่านี่แหละ มันจะเดินไปถึงเป้าหมายในชีวิตให้ดู
แล้วชั้นจะรอดูแกนะ...
เป็นเพื่อนที่รู้จักกันมา....ย่างเข้าปีที่หกละ
มีบางครั้งที่หายไป...ตามบทบาท และหน้าที่
ของแต่ละคน(เราคนเดียวหรือเปล่า)
ตอนนี้เพื่อนเรากะลังสับสน หรือความจริงอาจไม่สับสนหรอกเราว่า...
เพราะอย่างน้อยเค้าก็รู้ว่าเค้าเองสับสน ไม่เหมือนกันกับเรา
ที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราสับสน
เพื่อนเราเขียนเกี่ยวกับความฝัน
และความสุขที่ได้ฝัน
ในขณะที่เราเอง...ไม่ค่อยได้ฝัน ไม่มีเวลาฝัน หลับตาลงก็เห็นแต่ความว่างเปล่า...
สีดำ มืดไปหมด (เหมือนพื้นหลังสเปซนี่แหละ)
ก็เลยอ่านด้วยความอิจฉานิดๆ ทั้งๆที่เจ้าตัวอาจจะคิดว่า กรูมันน่าอิจฉาตรงไหน
แล้วไปเมนต์ตอบว่า
"........
ฝัน....
ก็คือฝัน
ความจริง...
ก็คือความจริง
แต่หลายคน....
สร้างความจริงจากความฝัน
และหลายคน...
พยายามทำฝันให้เป็นจริง
ชั้นว่าแกโชคดีนะ
ที่มีความสุขได้กับความฝัน
มันคงเหงาไม่น้อยแหละ ที่นอนโดยไ่ม่มีความฝัน
ทั้งๆที่ความจริง มันไม่ต่างจากฝันร้าย....
ทุกคนในโลก ไม่ว่าจะมีความสุข ความสบายขนาดไหน
มันก็ไม่ต่างกันนักหรอก เวลานอนลงไป
ก็ใช้พื้นที่ไม่เกินสองตารางเมตร
แล้วก็ล่องลอยไป ในที่ที่ตัวเองต้องการ
ในความฝัน
มีคนว่าไว้ว่า มันก็เหมือนกับชีวิตหลังความตาย
ชั้นยินดีด้วย ถ้าในฝันแกมีความสุข
นั่นก็หมายถึงว่า...
ในจิตใจแก คิดแต่เรื่องดีๆ
ถึงได้ฝันแต่เรื่องดีๆ (สิ่งเหล่านั้นกะลังรอแกอยู่นะ...)
ไม่เหมือนกับชั้น...
แทบไม่ฝันเห็นห่าเหวอะไรเลย
งั้นก็แสดงว่า..ชีวิตหลังความตายชั้น
คงมีแต่สีดำ...และความว่างเปล่า
......"
เราหมายถึงอย่างนั้นจริงๆ
เราอยากให้เพื่อนเราคนนี้รู้ว่าเราเป็นห่วงมันนะ
แล้วก็อยากจะบอกมันว่า
"........
ถึงแม้ว่ามีช่วงนึง
เราจะหายไปจากชีวิตกันและกัน
แต่ก็อยากให้เมิงรู้นะเฟ้ย
ว่าสำหรับกรูอ่ะ
เมิงมีชีวิต ... มีตัวตน และกะลังโลดแล่นอยู่ที่ใดที่หนึ่งในโลกเน่าๆ ใบนี้
ชั้นขอโทษ ... ที่ปล่อยให้แก ล้ม ลุก คลุก คลาน โดยที่ชั้นไม่เคยรับรู้เลย
ชั้นพอใจและรับรู้ที่ว่าแกเอนท์ติด ... ในที่ที่แกควรอยู่ ... แต่แกไม่อยากอยู่
และชั้นก็คิดไปเองฝ่ายเดียวว่าแกอ่ะ...
คงยืนได้ด้วยลำแข้งลำขา ของตัวแกเองแล้ว.....
ไม่รู้เหมือนกันนะ ว่าแกตัดชั้นออกจากระบบเพื่อนหรือยัง....
แต่วันนี้ชั้นก็ดีใจกะแกด้วย..ที่แกกะลังพยายามยืนด้วยขาของแกเองอยู่
ถึงแม้ว่าแกจะล้มมาจนเข่าถลอกหลายทีแล้ว
ถึงแม้แกจะเดินตีนเปล่าในที่ที่แกยังสับสนอยู่ว่ามันต้องไปทางไหน ต้องเลี้ยวตรงไหน
แ่ต่ชั้นว่านี่แหละ.. แกกะลังทำในสิ่งที่หลายๆคนไม่ได้ทำ
ถึงแกจะล้มไปมากกว่านี้ ถึงแกจะต้องกลิ้งลงบนพื้นโลกอันแสนวุ่นวายไปมากกว่านี้
ชั้นก็อยากจะให้แกกลิ้งไปข้างหน้า หรือไม่ก็คลานศอกไปข้างหน้า
ประชดโลกแม่งไปเลย
ว่าอีคนที่เดินด้วยตีนเปล่านี่แหละ มันจะเดินไปถึงเป้าหมายในชีวิตให้ดู
แล้วชั้นจะรอดูแกนะ...
เพื่อน ไม่มีคำว่าเวลาและระยะทางมาเป็นข้อแม้นะคะ
ในความฝันสีดำๆ อาจมีเพื่อนอยู่ข้าง ๆ ก็ได้ เพียงแต่เราไม่เคยเปิดไฟดูเลยไม่เห็น
ลองเปิดไฟให้สว่างขึ้นด้วยตัวเองนะคะ
#1 By ninjaarch on 2007-07-18 14:32